De laatste loodjes voor de opening
Iedereen kent het wel, toch? Zo’n moment waarop je ineens denkt: hè? Is er alweer een jaar voorbij? Of dat je een voornemen op je to-do-lijstje ziet staan en je je realiseert dat dat er al… eh… best een tijd op staat. Je kunt plannen wat je wilt, maar er komen altijd weer andere dingen tussendoor. En eerlijk is eerlijk: de afgelopen jaren — met alles rond het restaurant — is dat bij mij nogal vaak gebeurd.
Vorig jaar rond deze tijd schreef ik twee blogposts over de verbouwing van de oude panden tot ons restaurant. Ik stopte toen bij de stand van zaken in januari, met een optimistische blik vooruit: als het een beetje meezit, openen we op 1 mei!
Nou… dat “een beetje meezit” bleek een hele categorie op zichzelf. In februari en maart werd het steeds duidelijker dat 1 mei (te) ambitieus was. Er moesten nog allerlei dingen af: elektra, gastank, en nog honderd-en-één andere klussen. En het mooie (lees: lastige) was: alles hing met alles samen. Dus als één onderdeel schuift, schuift de rest gezellig mee.
Het meest frustrerende? Dat we tegen onze trouwe gasten, vrienden en familie geen datum konden noemen. En als je geen datum hebt, kan niemand iets plannen. En dan krijg je dus (terecht) steeds de vraag: “En… wanneer gaan jullie open?” 
Maar goed — genoeg geklaag 
. Deze blog is bedoeld om te laten zien wat er daarna allemaal nog is gebeurd. En dan: de volgende blog gaat over de opening, uiteindelijk op 1 juni 2025.
Het leggen van de eikenhouten vloeren
De laatste foto’s in mijn eerste blog lieten al zien dat er aan de vloeren werd gewerkt. Die klus namen mijn broer Ronnie en onze zwager Henk op zich.
In veel oude huizen hier liggen prachtige eikenhouten vloeren: dikke latten, direct gespijkerd op balken die weer op stenen op het zand liggen.
Nog vóór de verbouwing had Ronnie al een idee: de vloer uit het huisje dat nu onze gezinsruimte is, zou wel eens groot genoeg kunnen zijn om een flink deel van de restaurantzaal te bedekken.
Samen met Frédérique, iemand uit het dorp, is hij daar wekenlang mee bezig geweest. En “bezig” is eigenlijk een te net woord. Het was ploeteren: spijkers eruit, vaak van onderaf doorzagen, latten voorzichtig losmaken, sorteren, steeds weer passen en meten. Alles met de vraag: houden we ’m heel, of breekt ’ie alsnog? Maar het lukte. De vloer werd gered en heeft daarna nog een paar jaar liggen wachten in het tweede huisje — netjes opgeslagen.
Toen de ondervloer er eenmaal lag (met ecologisch verantwoorde platen), begon het echte puzzelwerk: latje voor latje werd de oude eiken vloer opnieuw gelegd in de zaal.
Een monnikenwerk waar ik eerlijk gezegd zelf nooit aan begonnen was, daar heb ik gewoon het geduld niet voor.
Dus: veel respect voor Ronnie en Henk! 
Eigenlijk had ik nu ook wat foto’s willen laten zien van de nieuwe vloer in de familiezaal, maar stom stom, ik heb daar geen aparte foto’s van gemaakt…… Je krijgt verderop bij het schilderwerk die vloer zeker te zien!
Buitenwerk, de mindervaliden parkeerplaats.
Een van de mensen die ons enorm geholpen heeft, is Wodan. Hij woont in de buurt en heeft een eigen klusbedrijf. Zo legde hij onder andere het afvalwaterzuiveringssysteem aan, het terras, de parkeerplaatsen én de parkeerplaats voor mindervaliden aan de overkant van de weg, tegenover de ingang.
Wodan is in Frankrijk geboren, maar zijn moeder is van oorsprong Belgische, dus hij is tweetalig. Voor Ronnie werkte dat heel prettig: je kunt toch net wat meer uitleggen dan alleen in het Frans. En, hij is erg goed in het bedenken van net even andere, vaak eenvoudiger en goedkopere oplossingen, ook niet gek 🙂
Het Terras
Vanaf het begin was één ding voor ons duidelijk: bij het restaurant moest een terras komen met uitzicht — net als bij onze B&B. Al vanaf onze eerste gasten, zo’n twintig jaar geleden, bleek dat terras met dat prachtige panorama een enorme troef. Buiten eten, met (bijna) altijd de mooiste zonsondergangen… dat voelt elke keer weer als vakantie.
Er was alleen één “klein” probleem: de tuin achter het huis en de schuur waar het restaurant kwam, lagen een stuk lager dan de restaurantvloer. Dat hebben we geweten. We hebben heel wat opties bekeken: een volledig houten constructie, of juist alles ophogen met een berg puin en afwerken met beton.
Uiteindelijk kozen we voor de stevige oplossing: goed gefundeerde muren, daarop betonbroodjes met een afwerklaag, en dan tegels. Misschien wat meer werk dan hout, maar op de lange termijn een stuk duurzamer.
Tegelwerk vloeren en toiletten
In de vorige blog kon je al het mooie werk van onze tegelzetters, de familie Damidaux, zien in de keuken. Zij hebben ook een deel van de vloer in het restaurant betegeld, en natuurlijk het terras.
Op de eerste foto: Het begin van de tegelvloer achterin het restaurant, links zie je nog net de opening naar het terras
En niet te vergeten: de toiletten. Op één van de foto’s zie je daar ook wat werk van een regionale timmerman, zoals het kastje onder de fontein in de toiletruimte.
Schilderwerk, inrichting
Als je goed naar de foto’s hebt gekeken, zie je dat er tussendoor nóg een flinke klus is gedaan: de muren schilderen en behangen.
Onze nieuwe keukenchef Gaby heeft daar samen met Ronnie behoorlijk over gepuzzeld: kleuren, inrichting, welke tafels (binnen en buiten), welke stoelen… van alles kwam voorbij. Uiteindelijk heeft Gaby met haar ideeën over kleur en inrichting echt een grote invloed gehad op de sfeer die er nu staat: fris en modern, maar met mooie klassieke accenten. We zijn er allemaal erg trots op en het is dan ook echt Gaby’s restaurant!
De laatste loodjes, gas, electra, keuken
De laatste twee maanden voor de opening werd weer eens pijnlijk duidelijk hoeveel er met elkaar samenhangt:
Als de elektricien niet klaar is, kun je de installatie niet laten keuren. Zonder keuring geen aansluiting. Zonder aansluiting kan de gastank niet geleverd en geplaatst worden. En zonder gas en electra kun je de keuken niet aansluiten, niet proefdraaien… en dus simpelweg niet open.
Ergens in februari/maart besloten we daarom de opening uit te stellen. 1 mei werd het echt niet meer. We mikten op 1 juni, maar durfden nog steeds geen uitnodigingen te versturen. Ook onze kinderen, vrienden en familie moesten schuiven met vrije dagen.
Hieronder een aantal foto’s van belangrijke stappen op weg naar het uiteindelijke doel: de opening.
En, o ja, dat hoort er ook bij, een oplader voor een elektrische auto, we hebben nog steeds geen idee hoe die werkt, maar dat zal vast goed komen 🙂
Tot slot , een terugblik, muziek en op naar de opening
Als je aan zo’n groot project begint, heb je echt geen idee wat je te wachten staat. De afgelopen jaren hebben we ons meermaals verbaasd, zijn we soms flink gefrustreerd geraakt, hebben we mooie, bijzondere momenten meegemaakt en enorm genoten van echte vakmensen. Kortom: alle emoties zijn voorbijgekomen.
Maar bovenal was het ook heel bijzonder om dit samen te doen en overheerst de blijheid dat het restaurant er is! Samen werken aan een nieuwe periode in het leven van Jenny en mij — en zeker ook van Ronnie, van Gaby en natuurlijk ons dorp Bourguignon-lès-Morey, dat supertrots is op het nieuwe restaurant.
Een van de laatste weken voor de opening mochten we in onze B&B een groepje muzikale vrienden/gasten ontvangen, allen hebben het hele project, ook ons eigen bedrijf, (bijna) vanaf het begin meegemaakt. Ze waren er een weekje en bedachten bij eht zien van de nog lege ruimte: Mooie acoustic hier! Die muren moeten nog ingezongen worden! En studeren samen spontaan een paar lekker oude popsongs in die ze ten gehore brachten: de muren zijn ingezongen! Dankjewel Henk, Marcel Simone en Frits! ,
Elke foto verteld een verhaal, en er zijn nog zoooooveel foto’s! Maar je moet ergens keuzes maken. Dus tot zover over de verbouwingen.
Binnenkort, de laatste blog over deze periode, “De Opening”
